كودكان مبتلا به اوتیسم تمایل دارند چند مورد از وسایل خود را خیلی شدید دوست داشته باشند. بازی درمانی، سالهاست که بر اساس همین احساسات اوتیسم ایجاد شده است تا کودکان به مهارت هایی مانند همکاری، ارتباطات و تفکر نمادین دست یابند. اکنون، گروهی از محققان می دانند که اسباب بازی های ساختمانی لگو ابزاری مثمر ثمر برای اوتیسم درمانی است و یک روش عالی برای کمک به کودکان اوتیسم در ایجاد علاقه ای که می توانند با همسالان معمولی خود به اشتراک بگذارند.

لگوتراپی برای کودکان مبتلا به اوتیسم

تئوری پشت بازی درمانی

ماریا مونتسوری می گوید: “بازی کار کودک است.” منظور او این بود که کودکان از طریق بازی یاد می گیرند. کودکان اوتیستیک از بازی برای بهبود و درک بهتر دنیای خود از طریق آزمایش، بازی نمادین (تخیل)، فعالیت بدنی و ورزش، تعامل اجتماعی و مشاهده استفاده می کنند.

با تظاهر به بزرگسالی، شخصیت های تلویزیونی یا ابرقهرمانان، کودکان با استفاده از زبان گفتاری و رفتار با روش های مورد انتظار تمرین می کنند. با انجام بازی های سازمان یافته، کودکان یاد می گیرند که چگونه از قوانین پیروی کنند، با هم تیمی ها همکاری کنند، به نوبه خود عمل کنند و به سمت یک هدف مشترک کار کنند.

کودکان مبتلا به اوتیسم نسبت به همسالان معمولی خود بسیار متفاوت هستند. آنها تمایل دارند به تنهایی بازی کنند یا در بازی موازی مشغول شوند (دو کودک یک کار را انجام می دهند، اما هرکدام به تنهایی).

در حالی که کودکان اوتیستیک ممکن است اقدامات فیلم یا تلویزیون را به خاطر بسپارند و به یاد آورند، آنها به ندرت آنچه را که آموخته اند در عمل به کار می گیرند و از آنها یاد می گیرند. در حالی که کودکان اوتیسم ممکن است بازی کنند، آنها اغلب با همکاری یا کار در رسیدن به یک هدف مشترک مشکل دارند.

علاوه بر بازی متفاوت، بیشتر کودکان مبتلا به اوتیسم از الگوی بازی یا روال خاصی برخوردار هستند که بارها و بارها با روشهای یکسان تکرار می شوند. به عنوان مثال، آنها ممکن است بارها و بارها همان آهنگ را از همان برنامه تلویزیونی به همان شیوه با همان حرکت دستان بخوانند. یا آنها ممکن است ساختمانی تکراری را از بلوکها بسازند و دوباره بسازند، همان طرح قطار همیشگی را ایجاد کنند، یا یک ماشین اسباب بازی را به عقب و جلو در همان مسیر برانند. وقتی از آنها خواسته می شود چیز جدیدی را امتحان کنند، ممکن است آنها به شدت ناراحت شوند.

انواع مختلف بازی درمانی سعی در کمک به کودکان اوتیسم برای غلبه بر چالش ها با ایجاد منافع موجود برای گسترش ارتباطات، تخیل و مهارت های اجتماعی دارد. به جای این که کودکان را از فعالیت های تکراری خود ممنوع کنند، بازی درمانگران از تکنیک های مختلفی برای پیچیده تر کردن و تقویت فعالیت های آنها استفاده می کنند.

به عنوان مثال، اگر كودكی كاميون را بر روی همان قسمت فرش براند، بازی درمانگر ممكن است مانعی را روی فرش ایجاد كند و کودک باید با مذاكره در مورد تغییر و تعامل با درمانگر درخواست تغییر دهد. در طی فرآیند بازی درمانی، بسیاری از درمانگران شاهد پیشرفت چشمگیری در زبان، ارتباطات، همکاری و حتی مهارت های جسمی بوده اند.

چرا لگودرمانی ایجاد شد؟

اسباب بازی های ساختمانی لگو در بین کودکان اوتیسم بسیار محبوب است. آنها یک فعالیت ساده، قابل پیش بینی و قابل تکرار ارائه می دهند که می تواند به تنهایی و بدون کمک خارجی انجام شود. لگوها همچنین مزایای اضافه شده ای را ارائه می دهند:

نیاز به مهارت های حرکتی خوب دارند

نیاز به مهارت های فضایی، دیداری و تحلیلی دارند

داشتن ارزش در جهانی گسترده تر هستند (بازی لگو جهانی است، و مدل ها و ساختارهای LEGO نه تنها به عنوان مدل های اسباب بازی بلکه به عنوان فرم های هنری نیز به خوبی شناخته شده اند).

دکتر دانیل لگوف مشاهده کرد با توجه به اینکه بسیاری از کودکان اوتیسم به لگوها علاقه مند هستند و عاشق روانپزشکی بالینی بود، در سال ۲۰۰۳ آزمایش لگودرمانی را شروع کرد. او مقاله ای را منتشر کرد که نتایج مثبتی از برنامه ای که او ایجاد کرده بود نشان می داد.

امروزه کتاب ها و برنامه هایی وجود دارند که همه آنها روی LEGO درمانی متمرکز شده اند. در حالی که انواع مختلفی از رویکردهای رفتاری و رشدی نسبت به درمان وجود دارد، بیشتر آنها از تکنیک های مشابه برای درگیر کردن کودکان استفاده می کنند و برای دستیابی به اهداف مربوط به بازی خود از مهارت های لازم در ساختن آنها استفاده می کنند.

لگودرمانی چگونه کار می کند؟

هدف از لگودرمانی ایجاد انواع مهارت هایی است که می تواند به کودکان مبتلا به اوتیسم کمک کند تا بهتر با همسالان درگیر شوند، تجربیات را به اشتراک بگذارند و همکاری کنند. این بدان معنی است که کودکانی که احتمالاً از لگودرمانی بهره مند می شوند، باید حداقل تا حدودی فهم کلامی داشته باشند و قادر به پیروی از دستورالعمل های دیداری و کلامی باشند.

در ابتدایی ترین شکل لگودرمانی، کودکان در یک گروه کار می کنند و نقش های زیر را بر عهده دارند:

مهندس: مجموعه ای از دستورالعمل ها دارد و باید آجرها را از تامین کننده درخواست کند و سازندگان را راهنمایی کند تا مدل را در کنار هم قرار دهد.

فروشنده: دارای آجرهای لگو بوده و در صورت درخواست کالاهای مورد نیاز مهندس، آنها را تهیه می کند.

سازنده: آجر توسط فروشنده تأمین می شود و برای ساخت مدل باید دستورالعمل داده شده توسط مهندس را دنبال کند.

یک تسهیلگر بزرگسال برای کمک به حل مسئله، ارتباط و تعامل با گروه همکاری می کند. در بعضی موارد، چندین درمانگر با هم کار می کنند، با استفاده از لگوها برای ایجاد مهارت های حرکتی، تسهیل گفتار و تقویت ارتباطات اجتماعی استفاده می کنند. درمانگرانی که درگیر لگودرمانی هستند ممکن است کاردرمانی، گفتاردرمانگر، رفتار درمانی یا حتی روانشناس باشند.

لگودرمانی همچنین می تواند برای ترغیب بازی خلاقانه و همکاری از طریق داستان گویی، فعالیت های چشمگیر و نوآوری گسترش یابد. به عنوان مثال، یک نسخه از لگودرمانی این است که کودکان برای ساخت نسخه هایی که در یک داستان شرح داده شده است، همکاری کنند و یا برای ایجاد وسیله نقلیه که دارای خصوصیات خاصی است یا با هم کار کنند. کودکان همچنین می توانند با هم همکاری کنند تا ربات های بسیار پیچیده تری “بارش ذهنی لگو” بسازند و آنها را برنامه ریزی کنند. در این سناریوهای پیشرفته تر، کودکان در ساخت و سازهای پیچیده جهان، داستان پردازی یا طراحی همکاری می کنند.

آیا لگودرمانی مؤثر است؟

لگودرمانی به عنوان یکی از روش های درمانی مؤثر و بدون ریسک شناخته می شود. این بدان معنی است که نمی تواند صدمه بزند و احتمالاً به فرزند شما در ساخت و ساز و احتمالاً دوستی های معنادار که در راستای منافع مشترک ایجاد شده است، کمک خواهد کرد.

تنها چیزی که با لگودرمانی ریسک می کنید و ممکن است از دست دهید صرف وقت و هزینه است، اما در بدترین شرایط نیز کودک شما:

  • به طور فعال از مدل های ساختمانی با لگو لذت می برد
  • کم و بیش در همان کارکرد مشابه کودکان دیگر در گروه قرار دارد
  • توانایی پیروی از آموزش کلامی را دارد
  • حداقل موفقیتی را در بازی تعاملی نشان داده است
  • قادر است ایده های تعیین شده خود را بدون ناراحتی قابل توجهی تغییر دهد
  • برای ایجاد روابط اجتماعی با همسالان انگیزه دارد

قبل از شروع کار با لگو، با پزشک صحبت کنید تا بدانید اهدافش چیست. از درمانگر بخواهید فرزند شما را ملاقات کرده و ارزیابی کند که آیا او برای این شکل نسبتاً پیشرفته بازی درمانی آماده است یا خیر. اگر سوالی در ذهن شما وجود دارد، از کودک خود بخواهید که برای یک دوره آزمایشی در جلسات لگوتراپی شرکت کند.


منبع: verywellhealth